Wereldzee in de polder

Een ontdekkingsreis rondom de voormalige Zuiderzee. Pennenvrucht van poldergast Ronald Nijboer. We kwamen een aantal interessante passages tegen. Urkers vertonen please gedrag, het kan hier niet leuk genoeg. En wat verstaat men onder groene stroom voor huishoudens? En wat kunnen we leren van circulaire landbouw? 

De uitbaters van Windpark Wieringermeer laten met gepaste  trots weten goed te zijn voor 370.000 huishoudens. Een warm fijn en vooral groen 'yes we did' gevoel is nauwelijks te onderdrukken. Bedoeld wordt echter de huishouding van Google in het naastgelegen datacenter.  Daar is het beetje wiebel-windprik letterlijk en figuurlijk een druppel op een gloeiende plaat. Als data het nieuwe goud is, dan zijn de wieken de graai-armen om het te vergaren. Een organisatie en ontwikkeling die namelijk aangeeft een slordige 260 miljoen watt nodig te zijn om de ‘kurk’ onder allerlei (dubieuze) zoekambities te zijn. Welke kant gaat dit allemaal op, en met welke gevolgen? En dan verder vanaf pagina 203 waar het o.a. over circulaire landbouw gaat. De hoofdgedachte; fecaliën en reststromen moeten naar de bodem terugvloeien. Trek een lijn door naar de zee, en het huidige desolate beeld bij bodem en visstand tekenen zich onmiskenbaar af. Nutriënten worden sinds 100 jaar stelselmatig onttrokken, en chemische vervuiling van de rivieren geloosd. Naast de industrialisering van de zee, een van de oorzaken van sterke verzuring en verarming. Denk ook aan de visie van een man als  Dolf Boddeke, deze bioloog niet. Het verklaart ook dat beviste gebieden het vruchtbaarste blijven. Dat de visserman belanghebbende is om jonge vis te sparen hoeft geen betoog. Maar de onvermijdelijke discards aanlanden is dus beslist óók geen goed idee. Want waar het aas is vergaderen de arenden. De natuur concentreert zich elk in het zijne rond voedsel en voortplanting. De cirkel is weer rond..